Metody Pracy


FDM –
Fascial Distortion Model (FDM) czyli model odkształcenia powięzi to bardzo skuteczny i oparty na dowodach system diagnozowania i leczenia urazów mięśniowo-szkieletowych stworzony przez amerykańskiego osteopatę i lekarza medycyny ratunkowej Stephena Typaldosa.

Ten system leczenia jest oparty o sześć odkształceń powięziowych, z których każdy posiada specyficzny język ciała i przymiotowy opis charakteru bólu, co jest kluczowym elementem diagnostycznym. Do przykładowych, często występujących odkształceń powięziowych zaliczamy: pasmo spustowe, przepuklinę punktu spustowego, odkształcenie cylindryczne i fiksację tektoniczną. Te odkształcenia powięzi mogą współistnieć u jednego pacjenta.

FDM może spowodować szybkie i całkowite wyleczenie takich urazów jak: naciągnięcia mięśni, zwichnięte kostki, zamrożony bark, skręcenia kolana oraz całą gamę urazów sportowych jak również bóle krzyża i wiele innych.
Terapia manualna wg Mulligana – Techniki mobilizacji stawów kregosłupa i stawów kończyn połączone z ruchem pacjenta. Leczenie polega na znalezieniu takiego ułożenia stawu, które pozwoli by pacjent wykonał ruch bezboleśnie

Terapia punktów spustowych – Punkt spustowy to miejsce maksymalnej bolesności w obrębie mięśni, ścięgien, więzadeł. Mogą pokrywać się z punktami akupunkturowymi. Bolesny pod uciskiem może promieniować do odległych obszarów ciała. Mogą to być zgrubienia w postaci grudek. Powodują wzmożone napięcie tkanek, słabsze krążenie krwi, osłabienie mięśniowe i zaburzenia ruchomości. Metoda ich likwidacji polega na ustawianiu mięśni w bezbolesnej pozycji, uciskach, rozciąganiu i głębokim masażu.

N.A.P.- NEUROMUSCULAR ARTHROSKELETTAL PLASTICITY.
Czyli nerwowo- mięśniowa i stawowo-szkieletowa plastyczność.
N.A.P. łączy koncepcję tradycyjnej terapii manualnej z neurofizjologiczną wiedzą. Celem terapii jest zapobieganie i eliminowanie zaburzeń strukturalnych spowodowanych m.in. przez nieprawidłowy tryb życia.
Terapia zakłada całościowe podejście do leczenia danej dysfunkcji, opierając się na założeniu, że każdy uraz poszczególnej części ciała wpływa na cały aparat ruchu pacjenta. Podstawą metody jest analiza ruchu. Umożliwia ona pacjentowi eliminowanie ograniczeń na poziomie strukturalnym i funkcjonalnym skupiając uwagę na problemach związanych ze zmianami patologicznymi w narządzie ruchu i układzie nerwowym.
Metoda jest stosowana w neurologii, ortopedii oraz traumatologii.

Kinesiotaping
Metoda Kinesiology Taping polega na terapeutycznym działaniu plastrów o parametrach zbliżonych do właściwości ludzkiej skóry.
Twórcą i prekursorem metody był dr Kenzo Kase z Japonii. Obecnie terapia łączy elementy medycyny europejskiej i dalekowschodniej.
Aplikacja plastra jest poprzedzona badaniem i oceną układu mięśniowo- powięziowego. W terapii wykorzystuje się m.in. technikę mięśniową, więzadłową, korekcyjną i limfatyczną. Metoda ma pozytywny wpływ na funkcjonowanie mięśni (normalizuje ich napięcie), poprawia mikrokrążenie, aktywuje system limfatyczny i wspomaga funkcjonalnie stawy lub więzadła.

Techniki uwalniania mięśniowo-powięziowego
Powięź jest włóknistą tkanką znajdującą się pod skórą, ciągnącą się nieprzerwanie przez całe nasze cialo. Często ulega zrostom, np. po unieruchomieniu. Zaburzenia jej ruchomości mogą uciskać naczynia krwionośne lub nerwy powodując drętwienie, promieniowanie do kończyn. Zadaniem techniki mięśniowo-powięziowych jest usunięcie wzmożonego napięcia i przywrócenie prawidlowego zakresu ruchu. Znajdują zastosowanie w rehabilitacji takich problemów, jak: ból kregosłupa szyjnego, piersiowego, lędźwiowego, bóle stawów, promieniowania, drętwienia kończyn, naderwania, naciągnięcia mięśni, rehabilitacji po unieruchomieniach i po operacjach, opracowywania blizn pourazowych.

Masaż – klasyczny, sportowy, relaksacyjny